De plant Pitrus groeit op uiteenlopende, vochtige tot natte plaatsen waar de bodem meestal vrij voedselrijk, kalkarm en aan de zure kant is. De pitrus geeft de maat voor de achteruitgang in kwaliteit van vele vennen en veentjes en stukjes voormalig hoogveen.
Ook duikt de plant op in nattige graslanden die na een tijdje niksdoen weer mee mogen doen bij de natuurontwikkeling. Door ophoping van meststoffen en een hoge zuurgraad als gevolg van vermesting en verzuring ontstaat een ideale voedingsbodem voor Pitrus.

Brandnetels en bramen overwoekeren het Haarster bos bij Marum.

Vermesting (ook door o.a. ammoniak) zorgt ervoor dat snel groeiende planten als braam en brandnetel gaan domineren. De vroeger zo soortenrijke akkergronden, wegbermen, houtwallen en bosbodems krijgen daardoor een eentonige aanblik. In veel agrarische gebieden zijn al veel planten- en diersoorten hierdoor verdwenen en heeft het landschap het eentonige beeld gekregen die je wel kent als je er door heen fietst.

De meststoffen komen deels terecht in het water van sloten, beken en rivieren. Daar veroorzaken ze een overmatige groei van algen die de oorspronkelijke (gevarieerde) vegetatie verdringen. Op veel plaatsen treedt jaarlijkse algenbloei op, waardoor het water verandert in een groene soep. Veel vissen kunnen zich hierin niet handhaven. De afbraak van dode algen leidt tot zuurstoftekort, waardoor veel waterorganismen niet overleven.

Aangetaste bomen in Coendersbosch bij Nuis in Groningen. In de omgeving is veel intensieve veehouderij.

Verzurende stoffen als gevolg van intensieve veehouderij worden uitgestoten, komen terecht in de lucht en in en op de bodem. Als het daarbij gaat om de neerslag van opgeloste stoffen (zoals bij zure regen), dan noemen wij dat natte deposities. In het geval van directe neerslag van zure stoffen uit de lucht spreekt men van droge deposities. Deposities zijn pas schadelijk als zij in dermate grote hoeveelheden worden uitgestoten, dat zij een negatieve invloed hebben op bodem, water, gebouwen en vegetatie. De grens waarboven de uitstoot van verzurende stoffen schadelijk is, noemt men het 'kritische depositieniveau'. Deze kritische hoeveelheid is afhankelijk van bepaalde lokale factoren zoals bodem- en vegetatietype, maar ook bijvoorbeeld van de windsterkte als verzurende stoffen in de lucht smog veroorzaken.

Als verzurende stoffen boven het kritische depositieniveau uitkomen, worden bossen en heiden aangetast. De zuren dringen dan binnen via de bladeren en wortels. Bomen en planten worden vatbaarder voor ziekten, verdroging en andere schadelijke invloeden. Dit heeft directe gevolgen voor ecosystemen in deze gebieden: aangetaste bomen en planten kunnen aanwezige dieren niet meer goed voeden (tekst op basis van de Milieuwijzer).