STAATSCIRCUS VAN MOSKOU-HOLIDAY

Vandaag stonden we aan de rand van Mijdrecht voor het Staatscircus van Moskou-Holiday, - wel te onderscheiden van het Groot Russisch Staatscircus. Twee gewone Nederlandse circussen hoor. Het was mooi weer en door een verkeerde planning van het circus was er vrijwel geen bezoek. De demo was in feite dan ook overbodig. Hoewel: de locatie was niet slecht. De circusingang lag aan een smalle weg waarover nogal wat locaal verkeer ging. Wij waren vanaf de weg goed zichtbaar en het grote spandoek deed goede dienst. Automobilisten minderden vaart om te kijken wat er loos was. De communicatie met de chauffeurs gaat met gebaren.

Veilig Verkeer: nu even opletten.

De meesten staken hun duim naar ons op: goed werk! Maar er waren er ook die hoofdschuddend voorbijreden. Ik had dan weer het nieuwe sorry-gebaar moeten maken, maar daar was het natuurlijk al te laat voor. Passerende voetgangers en fietsers reageerden voor 90% hèèl positief.

Het was allemaal heel ontspannen om niet te zeggen gezellig. Iedereen had alle tijd. Er werd veel gefotografeerd. Er was een circusmeisje dat een foto van me wilde maken. Kan ik inkomen. Ik bood aan een attribuut op te houden. Was goed. Dus ik pakte de poster met de vastgebonden olifantspoot en hield die voor me. “Nee”, zei ze, “we hebben geen olifanten.” “Ja” zei ik, “dat weet ik, maar wij hebben geen tijgers.” Ik bedoelde de poster. Ze moest erom lachen.

Niet alleen was er een actieve persfotograaf, maar wie er ook was, was de politie. In zulke omstandigheden je beste maffiamaatje. Ik moest me inhouden om niet mijn duim op te steken. Ze surveilleerden intensief, zowel in een auto als te voet.

Voor mij was het hoogtepunt een conversatie met een circusman, een jaar of 35. Hij droeg een  smoking en had een prettig open gezicht. Ik zocht hem op voor een praatje. Dat waardeerde hij. Hij zei dat in de regel met demonstranten niet te praten viel, dat ze agressief waren. Ik zei dat het omgekeerde: agressief circuspersoneel, ook voorkwam. Ontkende hij niet. Hij was een  Duitser die voortreffelijk Ned. sprak, met een Vlaamse tongval. Zijn schoonvader heeft een dierentuin in België. Ook had hij in verschillende Duitse circussen gewerkt, m.a.w. als het over dieren ging meende hij te weten waar hij het over had. Dat bleek wel toen hij zei dat de dieren in DIT circus beter af waren dan in menige dierentuin. Zelfs als hij wel eens een kinderboerderij bezocht, begreep hij niet dat daar NIET gedemonstreerd werd. Ik kon hem geen ongelijk geven.

Ik zei hem dat hij aan zijn toekomst moest denken, en aan zijn gezin: dat het circus-met-dieren geen toekomst had. Daar moest hij om lachen. Hij zei: “Meneer, ik ben kunstenaar.” Hij bedoelde waarschijnlijk: geen ellendige ambtenaar, die op de VUT zit te wachten.

Hij vond wel dat we goed bezig waren, maar dat het circus daarvan ook profiteerde. Als wij morgen in de krant staan is, dat gratis publiciteit voor het circus. Ik zei dat demonstraties voor de ingang door geen enkel theater op prijs worden gesteld: dat schrikt bezoekers af. Valt best mee, vond hij, de bezoekers die hij spreekt, halen hun schouders erover op. OK, maar hoeveel blijven er thuis, of gaan ergens anders heen?

Hij werkte zelf niet met dieren maar zijn ervaring was dat dieren voor het circus belangrijk zijn. Ik antwoordde dat dierennummers vrijwel altijd slecht beoordeeld worden, zowel door de media als door………….. de kinderen, die ze maar saai vinden. Hij zei dat de dierennummers in de loop der jaren veranderd zijn: er springen geen tijgers meer door brandende hoepels. “Correct”, zei ik, “en dat komt door ons.” En zo palaverden we een tijdje door, met respect voor elkaars mening, maar zonder het eens te worden. Hij had wel een aardige uitsmijter. Hij erkende dat er een sterke stroming anti-circus is. Daar heeft de circusbelangenbehartiger – VNCO –  een harde dobber aan. Hij wilde dan ook niet uitsluiten dat het circus ooit afstand van dieren zou doen. Er zou over te praten zijn MITS circussen in aanmerking zouden komen voor subsidiëring, op dezelfde voet als ander theater. Het bracht mij op het idee van het uitkopen van dierennummers.

Haalbare kaart?

E.D.