Vrijheid is een loos concept wanneer er geen grenzen getrokken mogen worden. Grenzen markeren een vrij gebied. Om het gebied van een ander te mogen betreden moet je daarvoor respectvol toestemming vragen of onderhandelen. Respect houdt in dat je gepaste afstand tot een ander houdt. Deze afstand maakt het mogelijk dat de ander op een redelijke manier kan duidelijk maken wat hij of zij wel of niet wil toestaan.

Dieren geven ook aan wanneer anderen hun grenzen overschrijden. Maar dieren die in de intensieve veehouderij in onnatuurlijke omstandigheden worden gehouden, kunnen de consument niet meer duidelijk maken dat hun grenzen zijn overschreden. Dat moet de mens zelf beoordelen.

De kwaliteit van het leven van een individu is deels afhankelijk van zijn eigen vermogen om voor zichzelf te zorgen en deels afhankelijk van de voorwaarden die een samenleving biedt. Ieder individu moet in zijn leven bepalen in hoeverre hij gebruiker wordt van de mogelijkheden die de samenleving biedt en in hoeverre hij of zij zelf een aanbieder aan anderen van kwaliteit is. Wat je voor je eigen Zelf doet, doe je voor een ander. Wat je voor een ander doet, doe je voor het Zelf.

Politiek gezien komt het er op neer te weten wanneer je liberaal kiest en wanneer sociaal. Sommige partijen proberen deze twee tegengestelde keuzes te overstijgen door zich als sociaal-liberaal te presenteren, maar dat versluiert soms de zuiverheid van politieke kwesties. Eenzelfde zuivere overweging kan overigens de ene keer leiden tot een liberale keuze en op een ander tijdstip tot een sociale. Belangrijk is dus de historische context.

Voor dieren in de veehouderij is de vraag of het belang van de veehouderij het belang van het dier overstijgt. Zou in een samenleving een tekort aan voedsel zijn (zoals in Europa tijdens en na de Tweede Wereldoorlog het geval was) dan is het redelijk om de boer meer vrijheid te gunnen om veel voedsel te produceren. In onze samenleving heerst echter geen honger, er is slechts honger naar veel geld verdienen bij de intensieve veehouder. Wanneer de boer niet gereguleerd wordt, gaat dit ten koste van de kwaliteit van het leven van de dieren in zijn stallen.

De kwaliteit van het leven in de samenleving is afhankelijk van het offer dat de individuen, die samen een samenleving vormen, bereid zijn te brengen. 'Ieder' werkend lid betaalt belasting. Maar geld is niet het enige waarop een samenleving kan draaien. Je houden aan maatschappelijke regels, normen en fatsoen is ook van belang, liefst vrijwillig. Deze zaken zijn in zekere mate universeel. Deels ook moet iedere keer weer opnieuw worden bepaald wat en hoe de norm is. Zou dat niet het geval zijn dan verstart de samenleving en kan deze alleen functioneren wanneer normen worden genegeerd of overtreding wordt gedoogd.

In de politiek wordt de balans iedere keer weer opnieuw bepaald, soms winnen de liberalen wat, soms de socialisten en soms christelijke partijen. Wanneer deze balans wordt bepaald in een verkiezingsstrijd waarin thema's aan bod komen die te maken hebben met het gevoel van veiligheid van mensen, dan zijn fundamentele behoeftes in het geding. De belangen van het dier worden opnieuw vergeten: "erst die Moral, dann das Fressen". In tijden van echte honger is het andersom, maar het resultaat is hetzelfde: het dier wordt vergeten.
Dat is in zoverre erg dat mensen die over de ruggen van dieren geld willen verdienen te allen tijde hun kans zien om hun slag te slaan. Van hen wordt ook het pleidooi gehoord om markten internationaal toegankelijk te laten zijn. Aldus kan men meer afzetten en geldt het recht van de sterkste. In dit geval verdient degene met het minst zuivere geweten het meeste geld.

Er zijn goede redenen om te kiezen voor een dier, bijvoorbeeld voor die huisdieren die een opvang nodig hebben. Mensen die emotionele compensatie zoeken bij dieren voor wat zij bij mensen niet kunnen vinden, doen er beter aan om geen huisdier te nemen. Voor dieren is de menselijke behoefte aan gehechtheid heel wat minder gewenst. Ware dierenliefde is dan ook het (gebruiken van) dieren loslaten.

Mensen die beweren dat zij van dieren meer terugkrijgen dan van mensen, vragen waarschijnlijk van dieren meer dan zij zelf kunnen geven aan mensen en aan dieren. Dergelijke mensen zijn niet in balans en doen anderen tekort.

Wie achter het geluk aanjaagt, mist de rust om het geluk te ervaren. Gelukkig worden heeft iets te maken met de juiste balans tussen inspanning en ontspanning. Maar geluk heeft ook iets van toeval. Een gelukzalig gevoel is vaak iets wat je bij toeval overkomt. Veel gelukgevoelens ontstaan in de natuur. Blijkbaar zijn daar de omstandigheden die dit gevoel of een gevoel van spiritualiteit oproepen. Hoewel we niet in de hoofden van dieren kunnen kijken zal het voor dieren niet veel anders zijn. Wanneer een dier in de juiste habitat in de vrije natuur kan leven dan is de kans het grootst dat het zich af en toe ook gelukkig voelt.

De grootste kans op geluk voor de meeste levende wezens is gelegen in een natuurlijk leven. Dat is leven in een optimale balans gericht op vrijheid. Vrijheid is, middel en doel. Liefde is vrijheid. Vrijheid is in zoverre "zuiver" dat het alleen werkt wanneer het tegelijk met haar tegendeel (grenzen stellen) wordt toegepast.
Dit voor ogen houden is de grootste kans op gelukkig worden en te blijven.

Ons welzijn is afhankelijk van de juiste mate van inspanning om onze fundamentele behoeftes te vervullen, maar ook om geestelijk te groeien. Doen we deze inspanning te geforceerd dan leidt dit tot stress. Onze geestelijke groei is deels gericht op het verwerven van vrijheid om onszelf te kunnen ontplooien. Voor het overige zijn we op anderen en "hogere doelen" gericht.

Voor dieren in de intensieve veehouderij is het niet anders. Te weinig afleiding door een onnatuurlijk leven in de stallen leidt tot stress door frustratie en onderbenutting (verveling). Vervolgens leidt dit gebrek aan beproeving op zijn beurt weer tot een niet voorbereid zijn op de stress van het vervoer naar het slachthuis. Eigenlijk is het welzijn van het dier in alle fases van zijn leven in het geding. Voor ons eigen welzijn hebben we het gebruik van het dier niet meer nodig. Niet als huisdier en niet als voedsel. Voor ons welzijn en geestelijke groei zouden we ons het beste kunnen bevrijden van onze vastgeroeste neiging om dieren te gebruiken. Deze bevrijding is een goede stap op weg naar een leven met een zuiver geweten.