In 2 columns geven 2 kandidaten die voor de Partij voor de Dieren deelnamen aan de 2e kamerverkiezingen in januari 2003 een terugblik op hun ervaringen tijdens de campagne.

Bert Stoop vraagt zich af wat de meest effectieve strategie is om van de intensieve veehouderij af te komen.
Diana Saaman vraagt zich af van welk Politiek Dier een beleid is te verwachten waar dieren wat aan hebben.

Nederland als exportland, dat 70% van zijn landbouwhuisdieren geslacht exporteert, kan per definitie geen voorloper zijn qua dierenwelzijn. Nederland kan met correcte maatregelen ten behoeve van dierenwelzijn immers niet onder de buitenlandse marktprijzen duiken. De beste maatregel ter bevordering van dierenwelzijn zou het krimpen van de veestapel zijn. Dan lijden er per saldo minder dieren.

"Het economische belang van de intensieve veehouderij is vrij marginaal: de sector (inclusief toeleveranciers, verwerking, zakelijke diensten) draagt volgens het Centraal Planbureau voor 1,3 procent bij aan het bruto binnenlands product (bbp), ofwel 4,4 miljard euro. De keten is goed voor 97 duizend voltijdsbanen. Tegenover die bijdrage aan de economie oogt de schadepost van de MKZ-crisis in 2001 schrikbarend hoog: 1,3 miljard euro." (Volkskrant 04-03-03).
Het verlies aan werkgelegenheid hoeft niet aan de orde te zijn. Wanneer aan de Nederlandse veehouder de eis zou worden gesteld om tot een biologische en ecologische bedrijfsvoering over te gaan, met een productie gericht op het eigen land, dan kan iedere veehouder aan het werk blijven. Deze optie is alleen reëel wanneer hij tegen goedkope import uit het buitenland beschermd zou worden en blijven. Op dit moment lijkt overigens de Nederlandse veehouderij een koekje van eigen deeg te krijgen: goedkoop en massaal produceren kan het buitenland ook. Veel Nederlandse boeren hebben de laatste jaren een negatief inkomen. Dat houden zij (en de banken) niet lang meer vol.

Het Politieke Dier door Diana Saaman

Het ging bij de Tweede Kamerverkiezingen van januari 2003 eigenlijk voornamelijk tussen B en B. Bos en Balkenende. De heren kruisten in menig debat de degens. Met woorden weliswaar. De B van Beestenboel kwam niet aan bod. Zowel kattenliefhebber Bos als de christelijke rentmeester Balkenende vonden het praten over dieren niet noemenswaardig. Nee, dat werd geen speerpunt. Al snel werd duidelijk hoe de hazen liepen.

Maar gelukkig was daar de Partij voor de Dieren, lijst 15. Nieuw uit het niet niets. Want wat bleek? De meeste kandidaten van deze dierenpartij zijn afkomstig uit diverse dierenbeschermingsorganisaties en kunnen bogen op jarenlange strijd voor dieren en natuurlijk een achterban van honderdduizenden zielen tellende leden. Nou, als dat geen kamermeerderheid oplevert. Haasje rep je om het pluche te gaan vullen.

Het is iets anders gelopen. Net geen zetel voor PvdD. Oké. Natuurlijk. Die kans is groot voor een nieuwkomer. Of is er meer aan de hand? Even gewoon een terugblik of evaluatie noemen ze dat, leert het volgende…
Verschillende dierenbeschermingsorganisaties hebben simpelweg deze dierenpartij tijdens de campagneweken genegeerd. Terwijl het toch voor de hand zou liggen, dat deze partij voor die instanties als geroepen kwam. Ha, eindelijk! Geef de campagne maar door. Want daar zijn ze toch al jaren, decennia voor aan het strijden. Om dieren rechten te geven of op ze minst hen een waardig leven te bieden, desnoods middels acties. En dat kan nu eenmaal niet zonder politiek draagvlak. Maar de kurk bleef op de fles. In plaats van de handen ineen te slaan met deze partij, gleden de handen van dierenbeschermingsorganisaties in de zakken. En zij keken de andere kant op. Mijn naam is haas. Ik weet van niets. Wij willen van niets weten.

Dierenleed levert geld op. Dat geldt voor de bio-industrie, maar en blijkbaar vooral, ook voor dierenbeschermingsorganisaties. Zij bestaan weer louter door die industrie met beesten.
Nog een stapje: helpt al hun actievoeren voor dierenwelzijn eigenlijk wel? Het antwoord is: nauwelijks. Door het langs elkaar heen werken van alle dierenbelangenorganisaties, lijken zij niet gericht op het uit de wereld helpen van de bio-industrie. Het lijkt eerder op egotripperij. Je zou bijna denken, dat men bang is om de eigen baan te verliezen wanneer je de handen ineen zou slaan om het dierenleed de wereld uit te helpen. De stem van organisaties verstomde. En de stemmen werden geteld.

Wie verraadt hier nu wiens geloof? Is het B, B of de DierenBescherming?
Wie houdt zich na het stemmen tellen nog steeds doof?

Het dier is, politiek gezien, de komende tijd weer overgeleverd aan de waan van de economie.
Het dier is, organisatorisch gezien, de komende tijd weer overgeleverd aan de waan van individuen. Waar de dieren enkel weer fungeren en poseren op dramatische folders en shockerende brochures hoe erg het wel niet met hen gesteld is. Dus laten we dieren wel zijn:
Beesten, we kunnen jullie op korte termijn niet veel beterschap beloven. Jullie zijn voorlopig nog het haasje.