Częstą metodą hodowli jest hodowla liniowa, co jest formą chowu wsobnego. Czyni to zwierzęta podatnymi na defekty genetyczne i choroby. Są to bezpośrednie efekty rozrodu wsobnego, gdzie parowane są spokrewnione zwierzęta. Czyni się to w celu utrzymania i intensyfikacji cech charakterystycznych. Dobór naturalny, mechanizm, który uniemożliwia rozmnażanie osobnikom chorowitym lub nieprzystosowanym, zostaje wyłączony z procesu hodowli, bowiem ludzi interesuje podtrzymanie określonego wyglądu zwierząt.
Poniżej opisujemy kilka przykładowych problemów, które wynikają z hodowli mającej na celu utrzymanie konkretnej cechy i maja niekorzystne konsekwencje dla psów:

Chiuaua
Cecha charakterystyczna: duża głowa w stosunku do ciała.                                                                                Konsekwencje: szczenięta muszą rodzić się cesarskie cięcie, bowiem ich głowy są za duże do naturalnego porodu. Istnieją przypadki otwartych ciemiączek (Chiuaua molera), co również uważa się za cechę charakterystyczną rasy.

Pekińczyki                                                                        Cecha charakterystyczna: krótki pysk                             Konsekwencje: nierzadko zdarza się, iż psom tym oczy wyskakują z oczodołów, bowiem powieki nie obejmują całej gałki ocznej.

Boksery                                                                            Cecha charakterystyczna: krótki pysk
Konsekwencje: psy te mają często problemy z oddychaniem z powodu "spłaszczonych" pysków
Jest to jedynie mały wybór chorób i defektów (choroby serca, układu krążenia, krwi, zaburzenia hormonalne, trawienia, choroby oczu, skóry, stawów, systemu nerwowego i odpornościowego), które mogą być bezpośrednio związane z chowem (CIDD - Canine Inherited Disorders Database = Wykaz Dziedzicznych Chorób Psów).
Ciągły ból i cierpienie może być wynikiem celowego utrzymywania i intensyfikacji cech charakteryzujących daną rasę.